Hallo allemaal,
Sinds 2 weken hebben wij een Welsh Corgi Cardigan pup van nu 10,5 week genaamd Emma. Alles gaat erg goed met haar. Het is een heerlijke, knappe pup die ook nog eens erg slim is.
Zindelijkheids training gaat erg goed, als mevrouw moet poepen gaat ze piepen bij de achterdeur, plassen geeft ze nog niet aan maar je ziet het snel genoeg als ze gaat snuffelen enz.
Ze kent ook al verschillende commando's(oke merendeel als er een klein snoepje tegenover staat) zoals zit, af, kom, los en high five(met dank aan mijn oudste zoon van 12 die dat weer erg stoer vindt als ze kan high fiven).
Ik heb altijd honden gehad, ook van pup af aan, maar nog nooit een pup gehad die zo "vocaal" is. En daar bedoel ik niet eens blaffen mee, maar echt grommen/mompelen/piepen, tja praten dus. Koppie scheef en mompelen maar.
Super schattig natuurlijk, alleen ze doet dit ook tegen vreemde mensen op straat. Als ik haar uitlaat en we komen iemand tegen is ze nieuwsgierig en laat ze zich graag aanhalen maar dit gaat vaak gepaard met gemompel en een soort gegrom/blafje. Ik kan het moeilijk uitleggen. Ik zie aan haar houding dat het een soort opwinding is.
Nu mijn vraag, hoe kan ik hier het beste op reageren richting haar? Ik merk dat sommige mensen er vreemd van opkijken, sommige vinden het schattig enz. Ik wil niet dat mensen een verkeerd beeld krijgen van haar. Kan ik haar voortaan beter afleiden op het moment dat ze aangehaald wordt zodat haar opwinding niet zo hoog is?
Snapt iemand wat ik bedoel? Hahaha, ik vind het praten niet erg, maar wil ook niet dat mensen "angstig" van haar worden.
Groetjes


Reageren


Edit : foute letter






